Collega Marjolein geeft terug via NLCares!

13 april 2019

Daar ging ik dan 1 april, op weg naar Amsterdam voor mijn eerste activiteit via NLCares.

De afgelopen periode ben ik hard aan het werk geweest op een opdracht, daarna had ik de mogelijkheid om heerlijk een weekje even niets te doen.

Voordat mijn volgende opdracht start is er nog wat ruimte vrij, die ruimte/tijd wil ik graag besteden met een stukje teruggeven en dat kunnen wij bij Vanberkel Professionals doen via NLCares dus daar ging ik dan.

De weg naar het ouderencentrum is goed te vinden dankzij de navigatie, dus ik kom mooi op tijd aan en stap de voordeur door.
Bij de balie meld ik mij en vervolgens spreek ik mijn contactpersoon aan. Zij legt uit dat we gaan wandelen met ouderen in een rolstoel, of ik bekend ben met het omgaan met een rolstoel? Nee, ben ik niet, maar ik ga mijn best doen. Wij lopen door naar het keukentje en maken een paar thermoskannen met thee en koffie klaar, pakken een krat met dekens en gele hesjes mee en verzamelen ons weer bij de ingang.

Diverse vrijwilligers halen de bewoners op om lekker een frisse neus te halen, even naar buiten en erop uit. Wij wandelen richting de voetbalvelden om vervolgens neer te strijken bij de picknicktafels om wat thee en koffie te drinken. Het is een gezellige gemengde groep van vrijwilligers en bewoners, elk met hun eigen verhalen en hun trots. Wat mooi toch om te zien dat alles gemoedelijk met elkaar omgaat. Als het tijd is om weer terug te lopen, trek ik de deken nog even goed over de mevrouw in de rolstoel heen, de wind is namelijk nog best fris. Op de terugweg genieten wij samen van de zon en de bomen die trots hun bloesems tonen, ja het is een mooie dag in verschillende opzichten.

In de middag word ik verwacht in Den Haag voor een beautymiddag, ook hier stap ik door de voordeur en vraag naar mijn contactpersoon. Een bruisende dame komt mij ophalen en heet mij van harte welkom. Je gaat nagels lakken bij de dames hier, heb je er zin in? Jazeker dat lijkt mij gezellig! Ik schuif aan bij een groepje dames en vraag aan de oudere dame of zij iets wilt drinken voordat wij gaan beginnen. Daarna moeten wij er toch aan gaan geloven, nagels worden schoongemaakt, geknipt en ik masseer wat crème op de handen van de mevrouw. Dan volgt toch de moeilijkste taak van vandaag, want welke kleur krijgt de goedkeuring van deze oudere dame? Uiteindelijk heb ik diverse dames kunnen voorzien van wat glitter en glamour en gaan zij weer met tevreden gezichten en prachtige nagels naar hun woonruimte.

Ik stap in mijn auto om de weg naar mijn eigen huis te starten, even denk ik terug aan mijn oma die dit prachtig zou hebben gevonden. Het was een mooie dag, dankbaar vooral.
Later in de week ga ik wederom op pad, weer op weg naar Amsterdam en ik voel mij toerist in eigen land. Dankzij mijn redding (de navigatie), kom ik aan bij een Cruijff veldje. Vandaag staat sporten met 55+ers op de agenda. Een jonge knul staat mij al op te wachten en heet mij welkom, een sport en spel ochtend staat op het programma. De groep is veelzijdig en kleurig, omdat je nieuw bent voor de groep krijg je natuurlijk veel vragen en aandacht en dat is gezellig. De ochtend vliegt om, met heel veel gesprekken en diverse uitbarstingen van gelach. Ook dit is heerlijk en zo anders dan de maandag. In de middag staat voor mij weer een wandeling met ouderen op het programma bij een ander ouderencentra in Amsterdam. Ook hier trekken we er met mensen in een rolstoel op uit in het nabij gelegen park en genieten wij van de zon en de natuur die al haar moois toont.

Deze week had ik mijn ochtend activiteit gepland in een ouderencentrum in Rotterdam waar de bewoners allemaal dementie hebben, ook hier gaan wij even naar buiten met de bewoners. Dit keer hebben wij sommige bewoners wat extra moeten overtuigen om toch even lekker mee te gaan naar buiten. Die frisse neus halen, langs de bloemen en de bomen lopen in het park en wat brood aan de geiten geven. Voor mij is dit een confronterende ochtend aangezien mijn vader ditzelfde pad al voor een deel bewandelt en het in de toekomst niet makkelijker gaat worden. Als ik terug in de auto zit, op weg weer naar Den Haag naar de dames van de beautymiddag, ben ik even stil en in gedachten verzonken. Ook dat hoort erbij, bij het teruggeven, dat stukje zelfreflectie. Wat hebben wij en waar gaan wij naartoe, halen wij wel alles uit een dag, een maand? Genieten wij ook van de kleine dingen of zien wij die door de waan van de dag over het hoofd?
Gelukkig maken de dames op de beautymiddag mij weer flink aan het lachen, want een trotse dame van 100 jaar die haar rollator, haar kar, haar Mercedes noemt dat is wel heel bijzonder. Schunnige grapjes worden gemaakt aan de tafel terwijl ik de nagels voorzie van een nieuwe kleur, een nieuw laagje en zo komt weer een dag ten einde.

Moe, maar blij en dankbaar stap ik weer in de auto op weg naar huis. Ik vraag mij af wie er dankbaarder is voor deze momenten, de ouderen met wie ik mocht optrekken of ikzelf die mijn horizon weer heb mogen verbreden en mooie herinneringen van mijn oma heb mogen beleven.

Delen